به گزارش پایگاه خبری ثروت ایرانی، در سالهای گذشته بارها از نفوذ در ساختارهای مدیریتی کشور و استان سخن گفتهایم؛ از فشار برخی افراد و جریانها بر مدیران گرفته تا جابهجاییهایی که شائبه اعمال نفوذهای پشتپرده را به همراه داشته است. اما اینبار ظاهراً با پدیدهای متفاوت روبهرو هستیم؛ نفوذ یک مداح در ساختار اجرایی مدیریت شهری قم! اتفاقی که اگر صحت داشته باشد، پرسشهای جدی درباره سازوکار تصمیمگیری در مدیریت شهری ایجاد میکند.
ماجرا از جایی قابل تأمل میشود که گفته میشود مداح داستان ما طی یک ماه اخیر توانسته در معادلات مدیریتی شهر اثرگذار باشد و حتی زمینه جابهجایی یک مدیرکل را فراهم کند. حالا پرسشهای زیادی درباره میزان نقش و نفوذ او در تصمیمات اجرایی شهر مطرح است. آیا واقعاً جایگاه یک مداح باید تا این اندازه در مناسبات اداری و مدیریتی گسترش پیدا کند؟
شاید تلخترین بخش ماجرا همینجاست؛ هزاران جوان پای منبر و میکروفون این مداح مینشینند، با نوای او اشک میریزند و در مجالس اهلبیت(ع) حضور پیدا میکنند. اما آیا مخاطبان او میدانند که نام یک مداح چگونه میتواند در حاشیه تصمیمات مدیریتی و اختلافات سیاسی مطرح شود؟ میکروفونی که باید صدای مظلومیت اهلبیت(ع) باشد، قرار نیست به ابزار چانهزنی و سهمخواهی در ساختار قدرت تبدیل شود.
البته برای افکار عمومی، ادعا بدون سند ارزشی ندارد. آنچه در این ماجرا مورد استناد قرار گرفته، استوری منتشرشده از سوی این مداح در روزهای گذشته است؛ استوریای که محتوای آن بهنوعی تقابل با یکی از نمایندگان مردم در شورای اسلامی شهر قم تلقی شده است. شهری که عنوان جهانشهر تمدنی اهلبیت(ع) را یدک میکشد و انتظار میرود اختلافات و منازعات مدیریتی آن در چارچوب قانون و مسئولیتهای رسمی دنبال شود.
سؤال اساسی این است: یک مداح با چه جایگاه و مسئولیتی وارد منازعات مدیریتی شهر میشود؟ اگر اختلافی وجود دارد، مسیر قانونی و اداری آن مشخص است. اگر انتقادی به عملکرد یک مدیر یا عضو شورای شهر وارد است، راه بیان آن نیز روشن است. اما تبدیل تریبون مذهبی به سکویی برای اعمال فشار سیاسی، موضوعی نیست که بتوان بهسادگی از کنار آن عبور کرد.
سکوت دستگاههای نظارتی نیز در برابر چنین شائبههایی قابل تأمل است. اگر ادعای اثرگذاری یک فرد خارج از ساختار رسمی بر جابهجایی مدیران صحت ندارد، شفافسازی کنند؛ و اگر چنین نفوذی واقعیت دارد، باید پرسید چه کسی به خود اجازه داده است مناسبات مدیریتی شهر را به میدان اعمال نفوذهای غیررسمی تبدیل کند؟ مدیریت شهری ملک شخصی هیچ فرد، جریان یا حلقهای نیست.
امروز جوانانی که با اعتماد و ارادت پای مداحی این فرد مینشینند، حق دارند از خود بپرسند آیا آنچه از تریبون عزاداری شنیدهاند با آنچه در عرصه رفتار اجتماعی و سیاسی میبینند، همخوانی دارد؟ مداحی اهلبیت(ع) مسئولیت است، نه امتیاز ویژه؛ امانت است، نه ابزار فشار. حرمت مجلس امام حسین(ع) نباید هزینه تسویهحسابهای سیاسی و رقابتهای مدیریتی شود.
آقای مداح! میکروفونی که در اختیار شماست، امانت مردم و فرصتی برای زنده نگهداشتن نام و راه اهلبیت(ع) است؛ نه ابزاری برای باز کردن درهای مدیریت و اثرگذاری بر صندلی مدیران. اگر انتقادی دارید، شفاف و مستند بیان کنید و اگر ادعایی درباره عملکرد مدیران مطرح است، آن را از مسیر قانونی پیگیری کنید. مگر نه اینکه امام حسین(ع) فرمودند: «اگر دین ندارید، لااقل آزاده باشید»؟ کاش پیش از هر چیز، حرمت همان میکروفونی را نگه داریم که مردم برای شنیدن نام حسین(ع) به دست شما سپردهاند.






