به گزارش پایگاه خبری ثروت ایرانی ، در پی انتشار گزارش پایگاه خبری «ثروت ایرانی» درباره اجرای موسیقی زنده در گردهمایی پنجشنبه ۳۰ مهرماه اتاق بازرگانی قم و اعتراض برخی صنعتگران، حجت‌الاسلام والمسلمین روانبخش توضیح داده است که تا زمانی که در این مراسم حضور داشته، هیچ موسیقی زنده‌ای اجرا نشده و حتی بخشی از سخنرانی خودش نیز به ایام فاطمیه و جایگاه حضرت فاطمه زهرا(س) اختصاص داشته است.
این توضیح، نکته مهمی را روشن می‌کند: دست‌کم در زمان حضور این نماینده مجلس، بنا بر روایت او، فضای مراسم به گونه‌ای نبوده که اجرای موسیقی زنده در آن جریان داشته باشد.
اما درست از همین نقطه، پرسش اصلی آغاز می‌شود: آیا اتاق بازرگانی قم برای یک مراسم، دو چهره متفاوت تدارک دیده بود؟
وقتی نمایندگان می‌روند، برنامه هم تغییر می‌کند؟
اگر گزارش‌های منتشرشده درباره اجرای موسیقی زنده در این گردهمایی صحت داشته باشد و از سوی دیگر، بنا بر توضیحات روانبخش، چنین اجرایی تا زمان حضور او صورت نگرفته باشد، مسئولان اتاق بازرگانی باید به یک پرسش روشن پاسخ دهند: موسیقی زنده دقیقاً چه زمانی آغاز شده است؟
آیا پس از خروج نمایندگان مجلس، حال و هوای مراسم تغییر کرده و بخش‌هایی از برنامه اجرا شده که در حضور آنان خبری از آن نبوده است؟
آیا برگزارکنندگان از ابتدا برنامه را به‌گونه‌ای تنظیم کرده بودند که بخش‌های حساسیت‌برانگیز آن پس از خروج شخصیت‌های رسمی اجرا شود، یا این اتفاق صرفاً نتیجه بی‌تدبیری و فقدان نظارت بر محتوای مراسم بوده است؟
هنوز نمی‌توان درباره عمدی بودن چنین تغییری قضاوت کرد اما اگر روایت‌های مطرح شده تأیید شوند، مدیریت اتاق بازرگانی با مسئله‌ای فراتر از یک اشتباه در انتخاب زمان اجرای موسیقی مواجه خواهد بود.
مگر حرمت ایام فاطمیه به حضور و غیاب مسئولان وابسته است؟ مگر شأن مذهبی قم با خروج یک نماینده مجلس از سالن تغییر می‌کند؟
اینکه در حضور یک مقام رسمی، سخن از حضرت زهرا(س) گفته شود، اما احتمالاً در ادامه همان مراسم فضایی متفاوت شکل بگیرد، موضوعی نیست که بتوان آن را با یک توضیح تشریفاتی درباره بخش‌های متنوع برنامه نادیده گرفت.
آقای استاندار! شما کدام بخش مراسم را دیدید؟
در این میان، پرسش مهم دیگری نیز متوجه اکبر بهنام‌جو، استاندار قم و روح‌الله ابراهیمی، معاون هماهنگی امور اقتصادی استانداری است، دو مسئولی که حضور آنان در گردهمایی اتاق بازرگانی در گزارش‌های رسمی منعکس شده است.
آقای استاندار! آیا زمانی که شما در سالن حضور داشتید، موسیقی زنده اجرا شد؟
آیا همچون حجت‌الاسلام روانبخش، پیش از آغاز بخش مورد اعتراض مراسم را ترک کردید یا اجرای موسیقی زنده در زمان حضور شما نیز اتفاق افتاد؟
اگر پیش از این بخش مراسم را ترک کرده‌اید، آیا از برنامه‌ای که قرار بود پس از خروج مسئولان ارشد استان اجرا شود، اطلاع داشتید؟
و اگر هنگام اجرای موسیقی زنده همچنان در سالن حضور داشتید، ارزیابی شما از برگزاری چنین برنامه‌ای در ایام فاطمیه و در شهر مقدس قم چیست؟
این پرسش‌ها به معنای انتساب مسئولیت برگزاری مراسم به استاندار یا معاون اقتصادی او نیست بلکه برای روشن شدن واقعیت و تعیین حدود اطلاع و حضور مسئولان مطرح می‌شود.
توضیح روشن استاندار و معاون اقتصادی استانداری می‌تواند به مشخص شدن ترتیب زمانی اتفاقات و رفع ابهام از روایت‌های متفاوت این مراسم کمک کند.
اتاق بازرگانی قم؛ مشکل از تقویم است یا از مدیران برنامه‌ریز؟
اما فارغ از پاسخ نمایندگان مجلس و مسئولان استانداری، مسئولیت اصلی برنامه‌ریزی و محتوای این گردهمایی متوجه برگزارکنندگان و مدیریت اتاق بازرگانی قم است.
پنجشنبه ۳۰ مهرماه، برابر با ۱۱ جمادی‌الاول، در محدوده ایام فاطمیه نخست قرار داشت، مناسبتی که اهمیت و حساسیت آن در شهری چون قم بر هیچ مجموعه‌ای که مسئولیت برگزاری مراسم رسمی را بر عهده می‌گیرد، پوشیده نیست.
آیا مجموعه‌ای با این سطح از امکانات اداری، تشریفاتی و رسانه‌ای، برای تنظیم یک برنامه رسمی حتی تقویم مناسبت‌های مذهبی را بررسی نکرده است؟
مسئولان روابط عمومی، تشریفات و برنامه‌ریزی اتاق بازرگانی دقیقاً چه وظیفه‌ای بر عهده دارند؟ آیا نقش آنان صرفاً دعوت از مهمانان، هماهنگی پذیرایی، ثبت تصاویر و انتشار اخبار تبلیغاتی از عملکرد مدیران است یا باید درباره تناسب محتوای مراسم با شرایط فرهنگی و مذهبی جامعه نیز شناخت و مسئولیت داشته باشند؟
بی‌توجهی به مناسبت‌های مذهبی در قم، آن هم در مراسمی که با حضور عالی‌ترین مدیران اجرایی استان و نمایندگان مجلس برگزار می‌شود، اگر ناشی از ناآگاهی باشد نشانه ضعف آشکار برنامه‌ریزی است و اگر آگاهانه صورت گرفته باشد، نیازمند توضیحی به‌مراتب جدی‌تر خواهد بود.
اتاق بازرگانی نهادی تخصصی و اقتصادی است اما تخصص اقتصادی به معنای بی‌نیازی از شناخت فرهنگی و اجتماعی نیست. قرار نیست مدیران اتاق بازرگانی کارشناس مناسک مذهبی باشند، اما انتظار اینکه مجموعه برگزارکننده یک گردهمایی رسمی، ابتدایی‌ترین ملاحظات زمانی و فرهنگی شهر میزبان را بشناسد، توقع گزافی نیست.
برنامه برای صنعتگران بود یا نمایش برای مسئولان؟
نکته قابل‌تأمل دیگر آن است که این گردهمایی با عنوان نشست اعضای کمیسیون‌های تخصصی اتاق بازرگانی برگزار شده بود یعنی برنامه‌ای که اساساً باید در خدمت فعالان اقتصادی، صاحبان صنایع و اعضای کمیسیون‌ها باشد.
بااین‌حال، توضیح تازه روانبخش و گزارش‌های قبلی، این پرسش را پیش می‌کشد که آیا محتوای برنامه در تمام مدت بر اساس یک سیاست مشخص فرهنگی و اجرایی تنظیم شده بود یا حضور مسئولان عالی‌رتبه بر شکل اجرای بخش‌های مختلف آن تأثیر گذاشته است؟
اگر بخش اجرای موسیقی از ابتدا در برنامه پیش‌بینی شده بود، چرا مسئولان برگزارکننده درباره زمان اجرای آن و تناسبش با ایام فاطمیه تجدیدنظر نکردند؟
و اگر این بخش بدون پیش‌بینی قبلی به مراسم افزوده شده، چه کسی چنین تصمیمی گرفته و چه فرد یا مجموعه‌ای مسئول نظارت بر آن بوده است؟
نمی‌توان با انتشار تصاویر رسمی از سخنرانی استاندار، نمایندگان مجلس و مدیران اقتصادی استان، تنها روایت مطلوب برگزارکنندگان را برجسته کرد و در برابر پرسش‌ها درباره سایر بخش‌های مراسم سکوت اختیار کرد.
شفافیت یعنی اتاق بازرگانی همان‌قدر که برای نمایش حضور مسئولان در مراسم اهمیت قائل است، درباره بخش‌های حاشیه‌ساز آن نیز مسئولیت بپذیرد.
یک سؤال ساده؛ چه کسی پاسخ‌گوست؟
اکنون مدیریت اتاق بازرگانی قم باید به جای سکوت، جدول کامل برنامه، زمان اجرای بخش‌های مختلف و مسئولیت اشخاص یا واحدهای تصمیم‌گیر را روشن کند.
کنار هم قرار گرفتن این دو روایت، مطالبه‌ای کاملاً روشن ایجاد کرده است: برگزارکنندگان باید درباره آنچه در سالن گذشته، پاسخ مستند بدهند.
در شهری که احترام به حضرت فاطمه زهرا(س) بخش مهمی از هویت مذهبی و فرهنگی آن است، مدیران یک مجموعه اقتصادی معتبر نمی‌توانند نسبت به پیامدهای فرهنگی تصمیم‌های خود بی‌اعتنا باشند.
پرسش نهایی همچنان پابرجاست: آیا حرمت فاطمیه در اتاق بازرگانی قم اصل حاکم بر تمام مراسم بود یا فقط تا زمانی رعایت شد که مسئولان ارشد استان و نمایندگان مجلس در سالن حضور داشتند؟
پاسخ این پرسش را نه نمایندگان مجلس، بلکه پیش از همه، رئیس اتاق بازرگانی قم و کسانی باید بدهند که طراحی، تأیید و اجرای این برنامه را بر عهده داشته‌اند.
حرمت فاطمیه، برنامه‌ای تشریفاتی برای استقبال از مقامات نیست که با خروج آخرین مهمان رسمی، اعتبارش هم به پایان برسد.
